“Ik heb het mooiste vak van de wereld!”

Als wijkverpleegkundige mag ik vaak een klein stukje van iemands leven meemaken. Ik, die als ‘buitenstaander’, letterlijk zo het leven in stap van iemand anders. Heel bijzonder vind ik dat.

lk word vaak terug in de tijd meegenomen naar de meest bijzondere, maar ook de verdrietigste momenten uit iemands leven. Ik beleef in de gesprekken geweldige momenten zoals geboortes met de klant mee. En ik luister aandachtig naar de doorgemaakte verliezen die vaak gepaard gaan met een traan.

Zo had ik laatst een gesprek met meneer De Vries. Meneer De Vries is 86 jaar oud. Na een heftige val op vakantie waarbij hij kritiek heeft gelegen in een buitenlands ziekenhuis, komt hij dagelijks in zorg bij de thuiszorg. Hij heeft het erg moeilijk met zijn achteruitgaande conditie. Zo vertelt hij: “Vroeger deed ik elke zaterdag met mijn vriendin aan Nordic Walking, maar helaas gaat dat nu niet meer. Het lopen gaat zo moeizaam. Mijn benen willen niet meer, meisje.” We hebben het over het doormaken van verliezen als je ouder wordt. Het verliezen van zelfstandigheid, het verliezen van de controle over je lichaam en het bang zijn om volledig afhankelijk van een ander te worden.

Toch is meneer De Vries ondanks zijn lichamelijke beperkingen helemaal niet somber. Wanneer ik hem vraag wat het leven voor hem de moeite waard maakt, kijkt hij stralend opzij naar zijn vriendin. “Zij, zij maakt voor mij het leven elke dag zó mooi! Ik zal je eens wat vertellen meisje, ik ben elke dag nog tot over mijn oren verliefd op haar”.

Meneer De Vries vertelt me later dat ze elke avond de stoelen wat aan de kant zetten, hun lievelingsmuziek draaien en ze met hun tweetjes dansen door de woonkamer. “Het gaat niet meer zo soepel als vroeger,” zegt hij “een foxtrot zit er niet meer in, maar we kunnen nog wel samen schuifelen en dat is voor ons genoeg.”

Als dit ‘meisje’ aan het eind van de dag naar huis rijdt denkt zij onbewust even terug aan meneer De Vries. Ik maak me een voorstelling en zie meneer De Vries met gebogen rug en wankele pasjes langzaam samen met ‘zijn’ Corrie in de kleine woonkamer dansen. Even mocht ik deel uit maken van hun leven en werd ik meegenomen in hun verhaal. Elke dag ben ik dankbaar dat ik dit werk mag doen. Ieder verhaal is zo bijzonder en uniek. Elke dag is weer anders. Ik heb het mooiste vak van de wereld!

Kelly Antheunisse, wijkverpleegkundige

Advertenties